شما لامپی را در نظر بگیرید که دارای روشنایی مستمر و سیالی است. در هر لحظه انرژی از مبدا وارد این لامپ می شود و روشنش می کند و اگر جریان انرژی قطع بشود روشنایی لامپ ادامه نخواهد داشت. لامپ در اصل خاموش است و این انرژی هایی که لحظه به لحظه به او می رسد او را روشن نگه می دارد و چون فاصله دریافت این انرژی ها از همدیگر کم است ما لامپ را به طور مستمر روشن می بینیم و احساس می کنیم که روشنایی لامپ یک روشنایی ثابت است.

ما هم معدومیم و وجود نداریم، در اصل وجود نداریم. لحظه به لحظه نعمت موجود بودن را از مبدا هستی دریافت می کنیم و این باعث می شود که حیات مان استمرار پیدا کند. به صورتی که اگر برای یک لحظه فیض وجود از ما دریغ شود معدوم خواهیم بود. همانگونه که هستیم.

دیدگاهتان را بنویسید